بیده المُلک

حسینبنعلی قلب همیشه تپندۀ جهان است که حیات را هر دم بر پیکرۀ بشریت میدمد. هر نفسی که سلولوار از مویرگهای این جغرافیای خاکی، به شریانهای جاریِ مشایه نرسیده و در قبضوبسط سیدالاحرار - این قلب شیدای هستی - به هروله نیامده است؛ بالاخره روزی در باتلاقِ متعفن مادیت و در پیلۀ تنگ و نفسگیر خودخواهی و نفسانیت ذرهذره میمیرد و خواهد پوسید؛ بیآنکه از طربناکی و شعفبازی عشق سرمست گشته باشد. کربلا قلب زمین است، و آن را که در قلب حسینبنعلی به هوای تازه نرسیده و از خوان احسان او روزی نخورده باشد، نمیتواند عیش حیات وسرور آزادگی را از شریانها و مویرگهای زمین بر کالبد بیرمق انسانیت برساند. در ظلمتسرای حیرت و ماتمکدۀ غربت این جهان؛ هر که زندهتر از کشتۀ روز دهم و حیاتبخشتر از این قلب تپنده کسی را میشناسد به ما هم بشناساند. اگر نظام تکوین عالم، این گردش هارمونیکِ حیات و این جریان بیپایان حقیقت را در جغرافیای جهان مقدر نمیکرد، هرکسی بیاراده به کربلا رسیده و هیچکسی با اراده از این قلب شیدای روحافزا خارج نمیشد. اما در صحیفه تقدیر؛ همین جنود بههمپیوسته و جریان بیانقطاع است که روح فطرت و حریت و حقیقت حسینبنعلی را در اطرافواکناف گیتی، و در آفاق تاریک جهان گسترانیده و میدان نبرد کربلا را به کلّ ارض خواهد رسانید. تبارک الذی بیده الملک و هو علی کل شیءٍ قدیرٌ؛ بگذار چند صباحی حبابهای پوچِ طواغیت در هواهای کبر و شهوت و منیت خویش متورم گشته و جلوهگری کنند؛ چه باک، که حبابهای پوچِ هواخواه، قربانی هواهای خویشند. فرخنده است آنکه مُلک هستی بهدست اوست و اوست بر هر چیزی توانا؛ که اگر چنین است فاتح روز دهم را اینک از حائر کربلا بنگر؛ و بنگر که چگونه مُلک سلیمانیِ او همۀ عواطف